Fort XI Twierdzy Przemyśl („Duńkowiczki”)

Z PrePedia
Skocz do: nawigacja, szukaj
Information icon4.svg W Wikipedii odbyła się dyskusja nad usunięciem tego artykułu, zobacz ją.

Fort XI Twierdzy Przemyśl („Duńkowiczki) - fort pancerny broniący drogi jarosławskiej oraz pozycji nad Hnatkowicami.


Powstał na miejscu dzieła polowego z lat 1854-55. W 1878 został przebudowany (wydłużono jego barki). Następnie został przekształcony na planie typowego pięciobocznego fortu artyleryjskiego dwuwałowego. Ten sam projekt wykorzystano przy bliźniaczych dziełach w Hurku (fort XIV) oraz Orzechowcach (fort X). W latach dziwięćdziesiątych XIXw. zmodernizowany i przekształcony w pancerny. Fort posiadał koszary szyjowe załamane do środka w sposób kleszczowy. Koszary mieściły pomieszczenia załogi, komendanta, służby (5 miejsc), izby opatrunkowe, magazyny, kuchnie, laboratoria artyleryjskie, windy amunicyjne i dla dział. Przebiegały przez nie 3 poterny prowadzące na wał dolny. Osiowa umożliwiała komunikację ze schronem pogotowia a następnie kojcem czołowym. Fosy bronił mur Carnota wzniesiony na linii straży oraz 2 kojce pojedyncze na barkach i kojec czołowy. Fosę wymurowano kamieniem. Wał dolny przeznaczono do obrony bliskiej umieszczając tam artylerię bliską i piechotę. Wał górny przeznaczono dla dział dalekosiężnych rozmieszczonych pomiędzy poprzecznicami. W poprzecznicach umieszczono schrony pogotowia, podręczne magazyny i windy amunicyjne.W osiowej ulokowano windę działową. Ze skrajnych poprzecznic poprowadzono klatki schodowe do koszar. Fosy w części szyjowej bronił mur z basteją. W 1896 przeprowadzono manewry forteczne które wykazały przestarzałość koncepcji fortów artyleryjskich. Skutkami ostrzału Orzechowiec ówczesnymi ciężkimi moździerzami było zawalenie muru w części szyjowej(zablokował on wjazd do fortu) oraz zniszczenie odsłoniętych stanowisk i niewzmocnionych stropów. W jego wyniku przeprowadzono więc modernizację wszystkich trzech bliźniaczych fortów przekształcając m.in. Duńkowiczki w pancerny. Rozebrano mur w części szyjowej zastępując go kaponierą czołową, stropy wzmocniono płytami betonowymi, na wale dolnym umieszczono baterie pancerne do obrony bliskiej w wysuwanych działach w wieżach (wieże trafiły w okresie międzywojennym do Osowca). Na górnym wale wzniesiono tradytory do walki w międzypolu wyposażone w wieże obserwacyjne. O fort toczyły się walki podczas I oblężenia. W 1915 został tylko częściowo wysadzony, dlatego zachował się w stanie dobrym do czasów obecnych.