Metrino

Z PrePedia
Skocz do: nawigacja, szukaj
Information icon4.svg W Wikipedii odbyła się dyskusja nad usunięciem tego artykułu, zobacz ją.

Metrino (wcześniej Miejski Indywidualny System Transportu Elektryczno-Rolkowego – MISTER) – koncepcja systemu PRT autorstwa Olgierda Mikoszy, charakteryzująca się konstrukcją wagoników jako pojazdów wiszących i dwustronną oraz asymetryczną konstrukcją szyn nośnych.

Inną cechą charakterystyczną Metrina jest system bezzwrotnicowy, polegający na tym, że elementy zwrotnicy są rozłączne. Oznacza to, że w obszarze „zwrotnicy” szyny jezdne są ułożone równolegle na odcinku kilku do kilkunastu metrów, co pozwala mechanizmowi wózka jezdnego w pojeździe „przepiąć” się w czasie jazdy z jednej szyny na drugą. Unikalność tego rozwiązania pozwala na dostawianie przystanków i skrzyżowań bez konieczności „dotykania” istniejącej już infrastruktury[1].

Znane są także inne projekty systemów bezzwrotnicowych, jak np. FLYWAY w Szwecji[2], w przypadku którego wagoniki również chwytają się prawej lub lewej części toru, ale tylko w obszarach rozjazdów, które są jednak połączone z trasami przelotowymi. Inna jest przez to zasada zawieszenia wózka, który w systemie MISTER jest zawieszony mimośrodowo i w pionie względem szyn jezdnych, a we FLYWAY i innych systemach, wózki są zawieszone centrycznie i w poziomie.

Model wagonika wraz z fragmentem konstrukcji jezdnej zaprezentowano po raz pierwszy w 2007 r. w Opolu, gdzie planowano uruchomienie pierwszego odcinka testowego i pilotowego o długości czterech kilometrów. Zakładano, że sieci tego systemu powstawać będą w miastach i osiągać będą długości kilkudziesięciu kilometrów, łącząc duże osiedla mieszkaniowe z centrami handlowymi i rejonami przemysłowymi, ośrodkami sportu i kultury. W Polsce zastosowanie systemu rozważano w Opolu, Warce i Rzeszowie (sierpień 2008)[3].

Podstawowe cechy systemu to:

  • Prędkość maksymalna i średnia pojazdów to około 50 km/h.
  • Przejazdy odbywają się bez zatrzymywania po drodze i tylko na żądanie (podobnie jak taksówki).
  • Pojazdy mieszczą 1 do 5 osób lub eurokontener (udźwig 400 kg przy masie własnej 300 kg).
  • Maksymalne bezpieczeństwo osobiste, ponieważ jedzie się samemu lub z rodziną czy znajomymi.
  • Nie ma możliwości, aby się ktoś dosiadł w czasie kursu.
  • Wagoniki są podwieszone asymetrycznie do pionowo umieszczonych szyn jezdnych dwustronnego (dwukierunkowego) toru.
  • Wagoniki poruszają się tak, że podłoga pojazdu znajduje się na wysokości, 5–12 m, zapewniając bezkolizyjność z istniejącymi ciągami komunikacyjnymi.
  • Małe (do 5 stanowisk), ale gęsto lokalizowane przystanki (do 300 m) i zwykle umieszczone są na poziomie ziemi, choć mogą być też wyżej i bezpośrednio w budynkach.
  • Sieciowa struktura linii zapewnia dużą przepływność sieci oraz odporność na awarie całości systemu w przypadku uszkodzeń części torów.
  • Łatwość i szybkość rozbudowy sieci w miastach.
  • Opatentowana bezkontaktowa zwrotnica statyczna.
  • Klimatyzowany wagonik osobowy może przewozić do 5 pasażerów, możliwy będzie przewóz rowerów oraz wózków.
  • Wagonik towarowy pomieści 1 europaletę.
  • Zasilanie z trakcji[4].

Linki zewnętrzne[edytuj]