Publicznie dostępna usługa telekomunikacyjna

Z PrePedia
Skocz do: nawigacja, szukaj
Information icon4.svg W Wikipedii odbyła się dyskusja nad usunięciem tego artykułu, zobacz ją.

Publicznie dostępna usługa telekomunikacyjna – termin prawniczy, którego definicja zawarta jest w ustawie Prawo telekomunikacyjne[1].

Według tej ustawy jest to usługa telekomunikacyjna dostępna dla ogółu użytkowników.

Szczególnym przypadkiem takiej usługi jest „publicznie dostępna usługa telefoniczna” mająca na celu inicjowanie i odbieranie połączeń telefonicznych krajowych i międzynarodowych oraz uzyskania dostępu do służb ustawowo powołanych do niesienia pomocy, za pomocą numeru lub numerów ustalonych w krajowym lub międzynarodowym planie numeracji telefonicznej, która ponadto może obejmować:

  • zapewnienie pomocy konsultanta dostawcy usług przy korzystaniu z usług telekomunikacyjnych,
  • uzyskanie informacji o numerach telefonicznych,
  • dostęp do spisów abonentów,
  • dostęp do aparatów publicznych,
  • korzystanie z usług na szczególnych warunkach,
  • korzystanie ze specjalnych udogodnień przez osoby niepełnosprawne,
  • korzystanie z połączeń z numerami niegeograficznymi.

W wersji ustawy Prawo telekomunikacyjne obowiązującej od stycznia 2013 r. powyższy katalog dodatkowych elementów publicznie dostępnej usługi telefonicznej został usunięty[2].

  1. Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2016 r. poz. 1489)
  2. Ustawa z dnia 16 listopada 2012 r. – o zmianie ustawy – Prawo telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r. Nr 0, poz. 1445)